Dog z majorki – opis rasy.

Klasyfikacja FCI grupa II, sekcja 2.1, nr wzorca 249.

Pies z majorki to zwierzę szybko uczące się, lubiące zabawę i pracę dla człowieka. Idealnym dla niego zajęciem jest tropienie albo ciągnięcie sanek. Pies kochający swoją rodzinę, o ciągłej gotowości aby jej bronić.

RYS HISTORYCZNY RASY:    

Pies z majorki to rasa powstała w epoce średniowiecza. 

Historia tych czworonogów swe początki ma, gdy do wybrzeży Hiszpanii przybywały tłumnie angielskie statki. Żeglarze z Wysp Brytyjskich uwielbiali walki psów, w związku z tym pływały z nimi buldogi angielskie, które wystawiane były w tej brutalnej rozrywce przeciwko czworonogom tubylców. Miejscowi pasterze posiadali duże pastersko-obronne psy rasy ca de bestiar. Istnieje ona po dziś, ale jest popularna tylko na terenach Hiszpanii. W pewnym momencie skrzyżowali oni miejscowe czworonogi z nowo przybyłymi buldogami. Zwierzęta powstałe z owej krzyżówki zaczęto używać również do tradycyjnych hiszpańskich walk z bykami. Stąd nazwa rasy – ca de bou, co oznacza „pies na byki”. Dla miejscowej ludności uwielbiającej corridę zwierzęta te stawiano na równi ze słynnymi torreadorami. W związku z tym wyprawiano im huczne pogrzeby oraz stawiano nagrobki.

Kiedy zakazano walk psów i szczucia byków (było to pod koniec XIX wieku) – pies majorki przestał być potrzebny Hiszpanom. Niestety, skutkiem tego był powolny zanik czworonogów tej rasy. Na początku XX wieku ostatni ca de bou został sprzedany do Puerto Rico.

Reklama

Na szczęście w latach 50 pojawiła się grupa miłośników tych psów, która postanowiła przywrócić dogi z majorki. Pierwszym ich krokiem był zakup zwierząt od miejscowych chłopów, które były bardzo podobne do ca de bou. Co więcej zaczęto na nowo krzyżować ca de bestiar z buldogami angielskimi i dzięki tym działaniom przywrócono psy z majorki. Rasa ta uzyskała akceptację Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI) w 1965 roku i otrzymała ona nazwę „Perro de Presa Mallorquin” czyli „bojowy pies z majorki”. W 1977 oficjalną nazwą została – „Perro Dogo Mallorquin” i „Ca de Bou”. Zadziwiające, ale mimo całego wysiłku włożonego w odtworzenie rasy, czworonogi te do początku lat 90 nadal były mało popularne. 

Pies z majorki pojawił się w Polsce w 1994 roku. Parę tych zwierząt na nasze tereny sprowadziła Renata Jasińska. Rok później ściągnięto drugą sukę, a w 1999 roku zwierzęta te zostały pierwszymi na świecie interchampionami tej rasy. 

Reklama

DOG Z MAJORKI – WYGLĄD:

Ca de bou to pies należący do grupy molosów. Wyróżnia go średni wzrost, mocna i potężna sylwetka. Kształt jego ciała wpisuje się w prostokąt. U zwierząt tej rasy widoczna jest różnica pomiędzy płciami – obwód głowy jest zdecydowanie większy u samców niż u samic. Pies z majorki ma bardzo dużą, masywną czaszkę, a jej obwód jest zdecydowanie większy niż wysokość zwierzęcia w kłębie. Ma on czoło szerokie oraz płaskie, jego bruzda czołowa jest dobrze widoczna. Z kolei kształt całej czaszki sprawia wrażenie tak dużej, że jego potylica jest prawie niewidoczna. Głowa pozbawiona jest zupełnie fałd skórnych, które pojawiają się jedynie po bokach, nad policzkami. Dog z majorki ma nos o barwie czarnej i jest on szeroki. Oczy jego są duże, owalne i głęboko osadzone. Uszy pies ten ma wysoko osadzone, złamane do tyłu, niewielkich rozmiarów z widocznym wewnętrzem. Szyja jest mocnej budowy, proporcjonalna do całego ciała oraz bardzo gruba. Niewielkie podgardle występuje u tych czworonogów, a skóra w tej części ciała jest dość luźna. Ca de bou ma ogon osadzony dość nisko, który jest gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. Kończyny przednie są proste, szeroko rozstawione, natomiast tylne – są bardzo plastyczne i umięśnione. 

Dog z majorki to zwierzę o okrywie włosowej krótkiej i szorstkiej w dotyku. Akceptowanym umaszczeniem jest płowe, czarne i pręgowane. Mogą występować niewielkie białe znaczenia na przednich kończynach, klatce piersiowej i kufie.

Samce rasy ca de bou osiągają wagę w granicach 35 – 38 kg, a ich wzrost osiąga 55- 58 cm. Natomiast waga suk zazwyczaj wynosi 30-34 kg, a wzrost – 52 do 55 cm.

Dog z majorki dożywa średnio 10 lat.

Szczenięta perro de presa mallorquin w Polsce kosztują ok. 1500- 2000 zł, jednakże należy je wcześniej zamówić, ponieważ hodowli tych psów na terenach naszego kraju jest naprawdę niewiele. Średni miesięczny koszt utrzymania tego zwierzęcia wynosi ok. 100- 150 zł.

PIES Z MAJORKI – PIELĘGNACJA I ZDROWIE:

Zwierzęta te nie potrzebują szczególnych zabiegów pielęgnacyjnych. Ich sierść należy wyczesywać jedynie gumowym zgrzebłem raz na tydzień, częściej w okresie linienia. Można ją również przecierać irchową szmatką dla lepszego jej połysku.

Pies z majorki, jako że należy do molosów cieszy się dobrym zdrowiem. Jedyną dolegliwością go dotykającą to dysplazja stawów biodrowych. 

CA DE BOU – CHARAKTER I USPOSOBIENIE:

Dog z majorki to pies o spokojnym, zrównoważonym charakterze. Są czworonogami przyjaznymi w stosunku do ludzi, a wobec dzieci i zwierząt domowych wykazują opiekuńcze zachowania.  

Reklama

Ca de bou doskonale czuje się w klimacie polskim – mróz i upał nie sprawiają mu większych problemów. Czworonogi te na co dzień są ciche oraz spokojne. Szczekają one na obce osoby tylko w sytuacji, gdy opiekunowie jego śpią lub są oni nieobecni. To bardzo oddane rodzinie psy, które są zawsze gotowe do jej obrony. 

Jedynym problemem doga z majorki jest jego zachowanie w stosunku do obcych czworonogów. Ca de bou zaczepiony i sprowokowany przez osobnika (zwłaszcza tej samej płci) może wplątać się w prawdziwą walkę. Dlatego istotne jest, aby zwierzę to nie miało złych doświadczeń i wspomnień związanych z innymi czworonogami.

Mimo, że pies z majorki ma spokojny charakter to nie jest on zwierzęciem kanapowymi. Potrzebuje on długich spacerów i aktywności fizycznej.

Należy pamiętać, że ważnym jest, aby nasz wymarzony czworonóg rasy ca de bou pochodził z dobrej hodowli. Psychika psów kupionych z nieznanego źródła może bardzo odbiegać od ideału.

Dog z majorki potrzebuje opiekuna zrównoważonego oraz pewnego siebie. Może być on idealnym kompanem dla rodziny o średniej aktywności.

Zapisz się na newsletter!

Autor: Malwina Ciździel

Biolog z wykształcenia, pasjonatka zwierząt, miłośniczka przyrody, właścicielka wesołego kundelka - Bułki. "Pamięć długotrwała u świń" to temat jej pracy magisterskiej - zaskakująca przygoda życia. Interesuje ją głównie behawior, dobrostan zwierząt oraz ich mowa ciała. Aktualnie planuje zamieszkać na polskiej wsi.

Reklama

Podobne artykuły

Reklama

Czytaj dalej

Dodaj komentarz

Reklama